اینکوترمز مجموعه‌ای از یازده قاعده است که اتاق بازرگانی بین‌المللی منتشر می‌کند و مشخص می‌کند در هر نقطه از مسیر، هزینه و ریسک بر عهده‌ی کیست. انتخاب اشتباه اینکوترم، رایج‌ترین منبع اختلاف در قراردادهای واردات است.
پرکاربردترین قواعد برای واردات به ایران
EXW — تحویل در محل کار فروشنده
ارزان‌ترین قیمت خرید، بیشترین مسئولیت. شما حتی بارگیری در کارخانه‌ی فروشنده را هم مدیریت می‌کنید. برای واردکننده‌ای که فورواردر مطمئن در مبدأ دارد گزینه‌ی خوبی است.
FOB — تحویل روی عرشه
متداول‌ترین انتخاب. فروشنده کالا را تا روی کشتی در بندر مبدأ می‌رساند و از آن لحظه ریسک با شماست. مزیت اصلی: کنترل انتخاب خط کشتیرانی و کرایه در دست شماست.
CIF — هزینه، بیمه و کرایه
فروشنده کرایه و بیمه تا بندر مقصد را می‌پردازد. راحت‌تر است، اما معمولاً گران‌تر — چون فروشنده کرایه را با حاشیه سود خودش به شما می‌فروشد و شما کنترلی بر کیفیت خط انتخابی ندارید.
DDP — تحویل با عوارض پرداخت‌شده
فروشنده همه چیز تا درب انبار شما را انجام می‌دهد، از جمله ترخیص و پرداخت حقوق ورودی. در عمل برای واردات به ایران به‌ندرت اجرا می‌شود، چون فروشنده خارجی نمی‌تواند اظهارکننده‌ی گمرکی در ایران باشد.
توصیه عملی
برای بیشتر واردکنندگان ایرانی، FOB بهترین تعادل میان کنترل و سادگی است. کرایه را خودتان مذاکره می‌کنید، بیمه را از شرکت داخلی می‌گیرید و ریسک را می‌شناسید.